بنام خدا
خداوند زمین را آفرید.
انسان را آفرید.
تمامی موجودات زمین و آسمانها را آفرید.
به انسان یادآور شد که او را بر سایر مخلوقاتش برتری داده و اینکه چگونه باید در هر عملی و رفتاری این تمایز را به رخ بکشد.
اما انسان فراموشکار بود.
پس خالق یکتا هر از چند گاهی رسولی از جانب خود برای یادآوری به سوی انسانها روانه میکرد تا از خاطر نبرند که انسان هستند و در هنگام آفرینش روح خدایی در وجودشان دمیده شده.
آدمها آمدند و رفتند
رسولان آمدند و رفتند
دیگر یاد آوری بس بود. هر آنچه که باید بداند را آموخته بود. فرستاده ای را مامور کرد تا آخرین باشد و هر آنچه را که لازمه فطرت پاک انسانیست به آنها بیاموزد تا بشارت دهد به آنها از ثمره اعمال نیک و انسانیشان و انذار کند از اعمال غیر انسانی، اما بشارت و بیمی که آخرین باشد.
فرستاده آمد با آنکه رسولان پیشین مژده آمدنش را به پیروان خود داده بودند. بسیاری از آنها با دروغ و فریبکاری طوری وانمود کردند که گویی چنین پیام آوری را نمیشناسند چرا که با پذیرش آیین او در دکانها و بقالیهایی که به نام دین برای فریب خلق بر پا کرده بودند تخته میشد.
اما گروهی دیگر با وجود همه آزارها و سختیها به فرستاده و خدای او ایمان آوردند.
اما همه رسولان مثل همه آدمها چند روزی میهمان این دنیا هستند. رسول آخرین هم به اذن خدا زمین را ترک کرد.
اما آفرینندهی سبحان میدانست که انسان باز هم فراموش میکند، چرا که او بهتر از هر کس ساخته دستش را میشناخت پس انسانهایی پاک از سلالهی رسول آخرین را مامور کرد که با یادآوری سنت آخرین پیام آور به آدمها بفهماند که گر چه آنها خالق خود را فراموش میکنند اما او هرگز بندگانش را به حال خود رها نخواهد کرد.
اما لازم بود که زمین و همه آدمهایش برای آنکه آیین خاتمیت را از یاد نبرند تکان سختی بخورند. لازم بود بدانند که بخاطر حفظ آیینشان تا کجا و تا چه حدی باید بایستند و آزار ببینند. تا کدام مرز و حدود باید برای حفظ عدالت انسانی و کرامت و احترام به همنوع و دفع ظلم سختی و بلا ببینند؟ آیا مرز این جانفشانی و ایثار در راه دین و عدالت تنها به فدا کردن خود و مال و ملک ختم میشود؟ تا کجا باید دین و آیین را حفظ کرد و در برابر زور گو ایستاد؟
* * *
اکنون 1400 سال از آن واقعه بزرگ میگذرد اما همچنانکه حضرت رسول فرمود:
«شهادت حسین آتشی را در دل مومنین عالم بر افروخته خواهد کرد.»
هنوز که هنوز است یاد حسین و یاران تشنه لبش در صحرای کربلا تلنگر سختی است برای همه کسانی که به این زندگی دلخوش کردهاند و حاضرند بخاطر غنیمتهای بیشتر تن به هر پستی و ذلتی بدهند و زیر بار ظلم هر فاسد مستکبری بروند.
حسین و یادآوری واقعه کربلا و خون علی اصغر که به آسمان پاشیده شد و به زمین بازنگشت و پیکر تکه تکه شده نوجوانی که شبیهترین مردم به رسول خدا بود و دستان بریده شده ماهروی کربلا و آن دو کودک معصوم که از فرط تشنگی و ترس در آغوش هم جان دادند، آبروی هر انسان محافظه کار در مقابل ظلم و بی عدالتی را میبرد.
خون حسین و یارانش در زمانه کنونی ما یعنی احتیاط و جان پرستی و مال اندوزی زیر سایه ظلم و فساد، موقوف.
خون حسین و یارانش یعنی در مقابل دیکتاتورهای زمانه سر خم کردن و پای میزهای مذاکره نشستن برای آنکه از سر حق و حقوق خود کوتاه آمدن، ذلت مضاعف است.
پیکر پاره پاره حسین و لبهای خشکیده او یعنی اگر در مقابل دین ما بایستید در مقابل همه دنیای شما خواهیم ایستاد. تا پای جان خود که سهل است تا پای گلوی سوراخ شده کودک شش ماهه و قلع و قمع همه کسان خود خواهیم ایستاد.
نام حسین و یادآوری آنچه در صحرای کربلا روی داد هشداریست برای همه قدرتهای شیطانی عالم.
شیعه نام و یاد کربلا را از بین خون و تحریف و جنایت حفظ کرد همچنانکه برای به فراموشی سپردن حماسه حسین و یارانش مزار او را شخم زدند به آب بستند باغ و مزرعه کردند، اما شیعه جزء به جزء خاک کربلا را به خاطر سپرد تا به امروز که با ادای نام عاشورا هر نفاق و تکبر و خوردن مال بیتالمال زیر سوال میرود.
همچنانکه زینب کبری که سلام خدا بر او باد در مجلس یزید ملعون فرمود:
«هر نیرنگی خواهی بزن و هر اقدامی که توانی بکن و هر کوششی که داری دریغ مدار که سوگند به خدا نه نام ما را میتوانی محو کنی و نه نور وحی ما را خاموش نمایی و ننگ این ستم را از خود نتوانی زدود. رای تو سست است و شماره ایام تو اندک است و جمعیت تو پراکنده شود آن روز که منادی فریاد میزند: آگاه باشید لعنت خدا بر گروه ستمکاران باد.»
دلهای طالب حقیقت در محرم جلا پیدا میکند.
محرم زمان بهترین بهره برداریهاست. در محرم حرفهایی که در سایر زمانهای سال خریدار ندارد به گوش دل شنونده دارد. اگر میخواهیم دم از حفظ حق و حقوق بزنیم، اگر میخواهیم منافقان را رسوا کنیم، اگر میخواهیم سیل خروشان مردم را علیه دیکتاتورهای زمانه چون صهیونیسم جهانی بسیج کنیم وقت گفتن و بیدار کردن و هشدار دادن و شیر کردن و به جان کفتارها انداختن امروز است، محرم است.
به قول آن شهید راه حسین «مرتضی مطهری» که از سفره سیدالشهدا مرزوق باد:
«شمر1300 سال پیش مرد و رفت شمر امروزت را بشناس.»
شمر امروز شمشیر به دست ندارد،
شمر امروز چشمهایش خون گرفته نیست،
شمر امروز با خشم سخن نمیگوید،
شمر امروز برای آنکه آل محمد و انسانهای آزاده را قلع و قمع کند به خود زحمت نمیدهد و دستش را به گلوی حقگویان نمیفشارد ،
چرا باید به خود چنین زحمتی دهد وقتی که میتوان با یک فشار انگشت به جای هفتاد و دو نفر صدها هزار انسان بیگناه را به خاکستر تبدیل کرد.
شمر امروز خود اعتراف میکند که در خاک سرزمینی که با آدمکشی آن را غصب کرده برای آدمهای نازنین کره خاکی بمبهایی میسازد که میلیون میلیون آنها را به دنیای دیگر بفرستد و آن سازمان صهیونیستی که نام «سازمان ملل» را به خود گذارده در مقابل این اعتراف آشکار دچار گنگی و لالی میشو د.
شمر امروز آب دریغ نمیکند شرابی مینوشاند با بهترین طعمها لیکن مهلکترین زهرها را همراهش میکند.
شمر امروز برای خود صدها عمله و نوکر استخدام کرده تا از امواج ماهواره و فیلمهای سکس و مستهجن چونان دشمنانش را از سر راه بر داد که خودشان هم نفهمند از کجا خوردهاند.
شمر امروز هر روز برای بچههای پیروان محمد مصطفی(ص) مد و تیپ روز میسازد تا وقتی مشغول ست کردن لباس و لاک ناخن خود هستند و وقتی به دنبال پاچه آب حوضی کردن شلوارها هستند تا به رهگذاران ثابت کنند زیر این شلوار زمخت یک جفت ساق پای برنزه شده هست نه سم بز، دیگر وقتی برای شنیدن و دیدن جنایتهای امثال بوش و بلر و اولمرت باقی نماند.
آیا تا بحال از خود پرسیده ایم چرا باید قیمت یک سیدی مبتذل از قیمت سیدی خام کمتر و نازلتر باشد؟ چرا دشمنان باید از جیب خود بدهند تا یک جوان ساده دل پای تصاویر مستهجن سکسی بنشیند؟
شمر امروز حتی در میان سیاستمداران داخلی هم رخنه کرده همانها که میگویند: «چرا ایران باید بحث انکار هولوکاست را پیش بکشد؟ مگر ما دنبال دردسر میگردیم، مگر از حمله نظامی آمریکا نمیترسیم؟ چرا باید پیگیر ماجرای مفسدان اقتصادی شد آنها که میلیاردها دلار از بیتالمال میدزدند؟ چرا ایران باید با کشورهای دیگر ارتباط سیاسی و اقتصادی برقرار کند؟ چرا رئیس جمهور باید به آمریکای جنوبی برود همانجایی که آمریکا آنرا حیات خلوت خود نامیده بود.
چرا ایران سر انرژی هستهای کوتاه نمیآید مگر از تحریمها نمیترسد؟»
و مردم و آن دسته از طبقه جاهل مردم که با شایعات آنتنهای ماهواره و حرفهای مفت نوکران کفتار صفت صهیون ناخواسته مروج سخنان صهیونیستها میشوند و میگویند:
« شنیده ای که رهبر دچار بیماریست؟»
فردایش میگویند: «انا لله و انا الیه راجعون» پس از آن میبینی که فردا شبش امام خامنهای که جانم فدایش باد در سوگ حسین در میان انبوه مردم اشک میریزد و یا چند هفته قبلش در کمال صحت از ارتشیان سان میبیند.
چرا ما که خود را منتسب به پیروی از قیام عاشورا میدانیم باید در مقابل یک مشت دزد فاسد متجاوز بترسیم؟ چه چیزی داریم که از دست دهیم؟ آیا همین مایی که اینقدر اسیر دست دشمنان خود هستیم و اینقدر چشم به دهان مبارک عدهای مزدور داخلی و خارجی دوختهایم در وقت ضرورت و در وقتی که دیگر وقت است میتوانیم به راحتی از خود و خانواده و مال و ملک و فرزند بگذریم؟
چرا باید این همه جاهل باشیم؟
چرا باید این همه بی طاقت در مقابل مشکلات زندگی و جامعه باشیم؟
در ذهن ما کردهاند که شیعه در هر زمان و برهه باید مظلوم واقع شود شیعه باید همیشه ظلم ببیند شیعه یعنی بلاکش. در حالی که سیدالشهدا فرمود: «ذلت از ما بدور است.»
در مکتب عاشورا شیعه و زیر بار ظلم و حرف زور رفتن یکجا جمع نمیشود چرا که شیعه و ترس با هم جمع نخواهند شد.
مرگ و پیروزی در نظر شیعهی حسین یکی است و دارای یک ارزش، همچنانکه مقاومت حزبالله با تمسک به قیام عاشورایی ثابت کرد که تمامی قدرتهای دنیا با همه ساز و برگ جنگیشان و سیاستهای مزدورانهشان در مقابل شیعه عددی نیستند. حتی تانکهای ضد زرهی مرکاوای اسرائیل جعلی که هیچ سلاح پیشرفتهای در مقابل آنها کارگر نیست در مقابل شیعهی حسین آنچنان بلایی بر سرش میآید که رژیم وحشی و جعلی با بی آبرویی مجبور میشود در کارخانجات تولید این تانک پیشرفته را تخته کند.
شیعه اگر شیعه واقعی باشد هرگز نمیهراسد، سازش نمیکند و زیر بار حرف زورگوی فاسد نخواهد رفت.
شیدا